Kvöld, úr norðri kólna fer.

Kemur yfir heiðar:

vængjasláttur, vætta her,

varúlfar til reiðar.

Ég reið yfir landið mitt, reri' út á fjörð.

Rólegur sjórinn, ég lofaði Njörð.

Í ljósanna skiptum ég leit upp í Skörð,

ljót var sú sýn er mér mætti.

Kom yfir brúnina kolsvartur her,

ég kúventi bátnum og hraðaði mér.

Vængirnir steinrunnir, vígtannager

og væl sem nú kyrrðina tætti.

Skugga hann varpaði, skelfileg sjón.

Skálmöld var risin og mikið varð tjón.

Drukknaði þannig mín dýrasta bón,

drepið var allt sem ég unni.

Verja þau átti en var til þess seinn,

viti menn, lifandi eftir ei neinn.

Ataður svörður sem áður var hreinn,

allt mitt var hrunið að grunni.

Ég sá:

Ég sá:

Ég sá:

Ég sá:

Ég sá:

Ég sá:

Ég sá:

Ég sá:

Kvöld, úr norðri -- Ég sá:

kólna fer. -- deyja mær, dæturnar tvær.

Kemur yfir -- Ég sá:

heiðar: -- dreyrrauðar klærnar sem læstust í þær.

vængjasláttur, -- Ég sá:

vætta her, -- visna jurt, var einhvers spurt?

varúlfar til -- Ég sá:

reiðar. -- vágestinn glotta og halda á burt.

Gekk um garð,

gríðarskarð,

höggvið hart,

Hel mig snart.

Vængjuð vá,

vargur sá.

Nafn hans nefnt,

nú skal hefnt.

Kvöld, úr norðri -- Gekk um garð,

kólna fer. -- gríðarskarð,

Kemur yfir -- höggvið hart,

heiðar: -- Hel mig snart.

vængjasláttur, -- Vængjuð vá,

vætta her, -- vargur sá.

varúlfar til -- Nafn hans nefnt,

reiðar. -- nú skal hefnt.