Wat lig je hier stil

en zo bleek op dit laken

ik mis in je handen

de kracht van weleer

je ademt heel rustig

maar zo onregelmatig

de grapjas in jou

die herken ik niet meer

waar je ook kwam

plezier zat aan tafel

je had iedereen altijd vlug op je hand

maar toen ik je vroeg:

zeg rijd eens wat trager

ik wou je toen smeken:

gebruik je verstand

nog nooit zag ik jou

zo breekbaar en tenger

gevoed door die buisjes,

heb je geen kou?

mocht ik het kunnen

ik bracht je tot leven

m'n adem, m'n hartslag

ik gaf ze aan jou

en buiten op straat

gaat het leven maar verder

een film waar uit jij zo brutaal bent gestapt

ik sluimer, ik droom en ik zie jou opeens

als een bloem die gebroken is

binnen de knoop

u kent het ik bid u

hij geeft van die kuren